صندلی مدیریت؛امانت یا ملک شخصی؟

به گزارش صدای پتروشیمی؛اخیرا پدیده‌ای نگران‌کننده در برخی شرکت‌ها و سازمان‌ها شکل گرفته است؛ مدیرانی که با وجود عملکرد ضعیف، به هر شکل ممکن تلاش می‌کنند جایگاه مدیریتی خود را حفظ کنند و در برابر تغییر مقاومت نشان می‌دهند.

بدیهی است هر مدیری ممکن است به دلایل مختلف، از جمله ضعف در مدیریت فنی، ناکارآمدی در اداره منابع انسانی، ناتوانی در تحقق اهداف سازمان یا سایر شاخص‌های عملکردی، از سوی مقام بالادستی برکنار شود؛اما آنچه جای سؤال دارد، آغاز لابی‌ها، فشارهای سیاسی و رایزنی‌های گسترده برای جلوگیری از اجرای این تصمیم است؛ گویی ماندن بر صندلی مدیریت، به هدفی مهم‌تر از موفقیت سازمان تبدیل شده است.

اگر فلسفه پذیرش مسئولیت، خدمت به مردم، افزایش بهره‌وری، سودآوری و حفظ منافع ذی‌نفعان است، انتظار می‌رود مدیری که نتوانسته انتظارات را برآورده کند یا احساس می‌کند توان ادامه مسیر را ندارد، مسئولانه میدان را به فردی توانمندتر واگذار کند تا فرصت اصلاح و بهبود عملکرد فراهم شود. این تصمیم، در نهایت به نفع شرکت، کارکنان و بازنشستگانی است که سهامداران اصلی بسیاری از این مجموعه‌ها محسوب می‌شوند.

با این حال، در بسیاری از موارد نه‌تنها چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد، بلکه هم‌زمان با معرفی گزینه جدید، موجی از تخریب، حاشیه‌سازی، اعمال نفوذ و فشارهای مختلف برای جلوگیری از تغییر مدیریت آغاز می‌شود.

این رفتار، این پرسش را ایجاد می‌کند که اگر هدف خدمت است، چرا راه برای حضور مدیری با توانایی بیشتر هموار نمی‌شود؟
این موضوع محدود به یک شرکت یا چند مدیر خاص نیست؛ بلکه به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر به یک رویه نگران‌کننده در برخی مجموعه‌ها تبدیل شده است؛ رویه‌ای که شایسته‌سالاری را تضعیف و هزینه ناکارآمدی را بر دوش سازمان، کارکنان و سهامداران تحمیل می‌کند.

نکته قابل تأمل آن است که برخی از همین مدیران، از فشار کاری، فرسودگی، مسئولیت سنگین و پایین بودن حقوق و مزایا سخن می‌گویند و حتی معتقدند در بخش خصوصی درآمد بیشتری خواهند داشت؛ اما با وجود این گلایه‌ها، حاضر به واگذاری مسئولیت نیستند و برای ماندن، از هر ظرفیت ممکن استفاده می‌کنند.

این تناقض، این پرسش را پررنگ‌تر می‌کند که آیا انگیزه اصلی، خدمت است یا حفظ جایگاه و‌منافع شخصی؟
مدیریت، مسئولیتی امانت‌گونه و مبتنی بر پاسخگویی است، نه جایگاهی برای ماندن به هر قیمت.

آنچه به یک مدیر اعتبار می‌بخشد، عملکرد، شفافیت، کارآمدی و توانایی ایجاد تحول است، نه مدت زمان حضور بر صندلی مدیریت.